Het leven begint dagelijks opnieuw

Ze was zeventien lentes jong en wist al vele jaren dat het leven dagelijks opnieuw voor haar begon. Ze had een rond gezicht, met wangen als appels en een huid waarover kleine chocoladevlokken waren gestrooid. Haar wenkbrauwen waren zo donker als haar bruine lokken, de een stond hoger dan de ander, alsof ze zich altijd af vroeg waarom het leven dagelijks opnieuw voor haar begon.

En soms als ze lachte om haar wilde vrienden, die liever dansten en zongen met meer alcohol en sigaretten dan frisse lucht, ontblote zij haar tanden en verscheen er een glimlach op haar gezicht. Een zucht van levenslust ontsnapte uit haar mond. De bas liet haar lichaam trillen en de muziek haar lichaam vervolgens doen bewegen.

Als haar ziel dan zo genoot, liep ze op het hoogtepunt van het feest naar buiten om een sigaret op te steken. Ze keek omhoog naar de sterren, waar er slechts honderden van zichtbaar waren. Ze schopte tegen een steentje en liep balancerend over de rand van de Alkmaarse grachten. Ze tikte met haar hand op haar been, mee met het ritme van de luide muziek, en ging zitten op de scheve rand.

Een gevoel van weemoed overviel haar. Het waren zorgeloze avonden als deze dat ze dacht als toen. Dat ze dacht dat alles zo heel was, dat niets breken kon. Maar zelfs de harten van helden konden stoppen met kloppen. Zelfs de lichamen met de meeste energie konden levenloos worden.

Ze had verwacht haar vaders glimlach dagelijks te zien. Ze keek omhoog naar de sterren en vroeg zich af waarom het leven, nog steeds zonder hem, elke dag opnieuw begon. Ze gooide haar peuk in de grachten en stond op terwijl ze een traan liet. En toen ze terug de kroeg in liep, wist ze dat ze die avond niet meer lachen kon als hoe ze eerder gelachen had. Want zo ging het elke avond nadat ze naar de sterren gekeken had.

Advertenties

Ik ben geen knuffelaar

Ik ben geen knuffelaar. Geen aanhankelijk persoon. Mijn handen zullen jouw schouders zelden raken en onze armen zullen elkaar nauwelijks omarmen. En dit niet omdat ik het niet wil of omdat ik vrees voor menselijk contact. Maar eerder omdat ik het niet durf. Ik ben bang voor jouw afwijzing, jouw terughoudendheid, jouw verbazing. Voor mij moet een knuffel, een omhelzing, een bepaalde waarde hebben. Het moet gegeven worden bij een bijzonder moment, een moment dat twee zielen één zijn. Dat ik mij niet afvraag of het niet vreemd is, niet overdreven, maar dat mijn lichaam niet meer los wil laten.

Zo’n knuffel, zo’n omhelzing, heb ik twee keer bij dezelfde persoon gehad. Van een tante uit mijn gemeenschap die erg veel voor mij betekent. Daarom heb ik haar, het begin van dit jaar, ook als buddy gekozen voor de expeditie. Tevens omdat ik geen flauw benul had wie ik anders zou moeten kiezen. Tijdens deze expeditie ochtenden hebben wij prachtige gesprekken gevoerd. Deze momenten met haar zijn mij altijd bijgebleven, ook omdat ze nog vers in het geheugen zijn, en het ontroerd mij als ik aan ze denk.

Ik ben mij er bewust van geworden dat het niet erg is dat ik niet zo’n ‘knuffelaar’ ben. Dat is simpelweg niet wie ik ben. En om eerlijk te zijn ook niet hoe ik wil zijn. Ik bewaar zulke speciale momenten voor speciale mensen. En ik vind haar wel erg speciaal.dansen

 

Slapen

Het is alsof je slaapt. Slapen zonder dromen, zonder nachtmerries of gedachten die je ’s nachts wakker houden. Je bent alleen. Zo alleen dat je zelfs je eigen aanwezigheid niet kan voelen. En als je je raam open hebt laten staan voel je geen fris briesje of een koele windvlaag. Je lichaam gaat niet trillen van de kou en je handen wikkelen het dekbed niet over heel je lijf. Je lichaam is levenloos, beweegt zich niet. Je hersens zijn enkel een stilstaand orgaan, ze denken niet. En je hart staat stil, klopt niet langer. Zelfs niet als de eerste lichtstraal door de lichtblauwe gordijnen schijnt. Wanneer je dood bent is het alsof je slaapt. Je wordt alleen niet meer wakker.

Voor mama,

Ik kijk naar
hoe jouw ogen stralen
hoe jouw mondhoeken
de koers
des levens bepalen

Ik kijk naar
hoe jouw handen helpen
hoe jouw wijsheid
de begeerte
laat bestijgen

Ik kijk naar
hoe jouw lippen bewegen
hoe jouw woorden
mijn gedachten
doen verplegen

Ik wil dat je weet
dat ik zoveel meer moois
zie als jij ziet
als ik naar jou kijk

 

 

14-05-17

De tijd

Het gaat snel
sneller dan verwacht
Vandaag lijkt gisteren
en vanmorgen vannacht

Het gaat traag
trager dan gedacht
Alsof je uren
in plaats van
minuten hebt gewacht

Op het volgende moment
een volgende dans
Het is de tijd
daardoor raakt
het leven uit balans

Als geluk niet meer bestaat

Als geluk niet meer bestaat,
Als alles is vernield,
Wat jou ooit heeft geraakt.

Als alleen de eenzaamheid er nog is,
En je gek wordt van al dat gemis.

Als niemand je de liefde geeft,
Als het gewoon niet meer voelt,
Alsof je leeft.

Als je alles verloren hebt,
En te jong bent,
Dat je alles door hebt.

Waarom zou je dan nog verder gaan?
Zelfs bij die gedachte,
Valt geen traan.

 

dood

Gedichten expositie voor serious request

Gisterenavond was het culturele buurtfeest, georganiseerd door Floortje Gelens en Kelly Wokke, in de Westfalenstraat in Alkmaar. Het was een zeer geslaagde avond, met leuke theatergroepen, dansers en muzikanten. Ook ik had mijn eigen gedichten expositie in een woonkamer (hierboven twee foto’s). In de totaal hebben ze €1124,70 opgehaald!